ابوالفضل نجفی با پیشینه علوم آزمایشگاهی و تجربه کار با نمونه‌های انسانی، فرآوری و کنترل کیفیت، و مبینا دژمان با تحصیلات پرستاری و سابقه فعالیت در بخش‌های مراقبت ویژه (ICU)، جراحی و مراقبت از انواع زخم، دو نگاه مکمل را در کنار یکدیگر قرار دادند.

دژاوو؛ جایی که آزمایشگاه و بالین به یکدیگر رسیدند
در مرکز مراقبت از زخم دژاوو، همکاری ابوالفضل نجفی و مبینا دژمان در زمینه مراقبت از زخم و کاربرد بالینی فرآورده‌های اتولوگ توسعه یافت.
این همکاری، فرصتی برای مشاهده مستقیم چالش‌های بالینی، بررسی تفاوت‌های فرآورده‌ها و شناخت اهمیت روش آماده‌سازی و کیفیت محصول نهایی فراهم کرد.
تجربه دژاوو نشان داد که در فرآورده‌های اتولوگ، تنها انتخاب نام فرآورده یا کیت کافی نیست؛ شرایط نمونه، متغیرهای فرآوری و هدف بالینی نیز اهمیت دارند.

از تجربه بالینی تا آموزش دانشگاهی
این تجربه مشترک، زمینه توسعه آموزش‌های تخصصی PRP، PRF و فرآورده‌های اتولوگ را در قالب کارگاه‌های دانشگاهی و بین‌رشته‌ای فراهم کرد.
در این آموزش‌ها، تلاش شد دانش علوم آزمایشگاهی درباره فرآوری و کنترل کیفیت در کنار شناخت کاربردهای بالینی قرار گیرد.

پیوند با پژوهش و بیوتکنولوژی
با حضور میلاد متولی، دانش‌آموخته کارشناسی ارشد بیوتکنولوژی و دارای سابقه پژوهشی مرتبط با اگزوزوم‌های اتولوگ، بُعد پژوهشی این همکاری نیز تقویت شد.

چرا نوجان شکل گرفت؟
فرآورده‌های اتولوگ برخلاف داروهای آماده با ترکیب ثابت، تحت‌تأثیر ویژگی‌های فرد، شرایط نمونه‌گیری، روش جداسازی، پروتکل فرآوری و عوامل متعدد دیگر قرار می‌گیرند.
همچنین، ویژگی‌های مورد انتظار از یک فرآورده می‌تواند با توجه به هدف بالینی متفاوت باشد.
از همین‌جا ایده نوجان شکل گرفت: ایجاد بستری که در آن دانش آزمایشگاهی، تجربه بالینی و پژوهش در کنار یکدیگر قرار گیرند تا شناخت، فرآوری، ارزیابی کیفیت و توسعه دانش فرآورده‌های اتولوگ با رویکردی منسجم‌تر دنبال شود.
چشم‌انداز این همکاری، تکمیل زنجیره علمی فرآورده‌های اتولوگ با مشارکت متخصصان رشته‌های مختلف است.

جمله پایانی:
«نوجان از تجربه مشترک در آزمایشگاه و بالین متولد شد و با آموزش و پژوهش، مسیر خود را برای توسعه دانش فرآورده‌های اتولوگ ادامه می‌دهد.»
۱. ابوالفضل نجفی و مبینا دژمان؛ دو تخصص مکمل
۲. دژاوو؛ تجربه مشترک در مراقبت از زخم و فرآورده‌های اتولوگ
۳. آموزش دانشگاهی؛ انتقال دانش و تجربه
۴. میلاد متولی؛ توسعه بُعد پژوهشی
۵. شکل‌گیری نوجان؛ پیوند آزمایشگاه، بالین و پژوهش